Projekty centralne w centrum uwagi


Co zrobić, by polskie instytucje lepiej niż do tej pory wykorzystywały szanse stwarzane przez unijne projekty centralne programu „Uczenie się przez całe życie”?

Skala zaangażowania polskich instytucji edukacyjnych w projekty centralne programu „Uczenie się przez całe życie” nie powala na kolana. Liczbę beneficjentów w danym roku zwykle policzyć można na palcach jednej, wyjątkowo (w 2011 r.) obu dłoni. Rosnąć nie chce także liczba polskich instytucji występujących w roli partnerów projektu – w ciągu ostatnich sześciu lat ani razu nie przekroczyła 80. Postępów nie widać również pod względem kwot dofinansowania projektów z udziałem polskich instytucji – po kilku latach wzrostu, w 2012 r. wysokość pozyskanych środków znów spadła (wyniosła 29,5 mln euro). W sumie w latach 2007-2012 największym powodzeniem wśród rodzimych uczelni cieszył się udział w projektach wielostronnych, tylko raz polskie instytucje zaangażowały się w budowę sieci i działania towarzyszące. W międzysektorowych projektach centralnych sytuacja jest podobna – bywały takie lata (2009 r.), gdy wśród beneficjentów
nie było żadnego polskiego przedstawiciela.

Zmiana tego stanu rzeczy wydaje się koniecznością. Udział w projektach centralnych oznacza przecież bezdyskusyjne korzyści dla uczelni, wpływa na ich renomę, rozpoznawalność i poziom nauczania. Podkreślali to uczestnicy majowego seminarium zorganizowanego przez Fundację Rozwoju Systemu Edukacji. W dyskusji pod hasłem Upowszechnianie i wykorzystywanie rezultatów projektów centralnych programu „Uczenie się przez całe życie” głos zabrała m.in. Anna Atłas, dyrektor programu „Uczenie się przez całe życie”, która stwierdziła, że udział w projektach centralnych to szansa na rozwój strategii instytucji oraz metoda budowania konkurencyjności na arenie europejskiej.

– Te projekty otwierają nas na nowe podejście do zarządzania jakością, po pierwsze w obszarze przygotowania partnerstw do współpracy, planowania, a potem realizacji projektów i komunikacji – mówiła Anna Atłas. Prof. dr hab. Maria Mendel z Uniwersytetu Gdańskiego podkreśliła z kolei, że międzynarodowe sieci uczelni, budowane w ramach projektów centralnych programu LLP tworzą dziś ważne środowisko opiniotwórcze, dlatego polskie uczelnie zainteresowane udziałem w takich inicjatywach mają szansę nadawać ton rozwojowi edukacji w Europie.

W trakcie spotkania omówiono też główne bariery skutecznego upowszechniania rezultatów projektów, takie jak: brak powiązania pomiędzy projektem a misją i wizją uczelni, koszty związane z utrzymaniem trwałości projektu i jego promocją, utrudniony kontakt z decydentami czy obawa przed konkurencją ze strony innych podmiotów realizujących podobne działania. Zespół Waloryzacji i Upowszechniania Rezultatów Programu „Uczenie się przez całe życie” przedstawił też sposoby na to, jak owe bariery przełamywać. Chodzi głównie o prezentacje dobrych praktyk oraz wspieranie nawiązywania partnerstw, sieci i sojuszy między pracodawcami, uczelniami i wszystkimi zainteresowanymi.