Uwalnianie potencjału


Metoda tutoringu wykorzystuje wewnętrzne możliwości ucznia, pomaga odkryć drzemiące w nim talenty i określić drogi rozwoju.

Sednem tutoringu jest indywidual­na relacja wychowanka z drugą osobą, która pełni rolę tutora (wychowawcy), a więc wspiera podopiecznego w kon­kretnych działaniach, ważnych dla jego rozwoju. Metoda tutoringu wykorzystu­je wewnętrzny potencjał wychowanka, uwzględniając jego podstawowe potrze­by i pragnienia.

Największa wartość metody polega na tym, że uczy zmagać się z problemami co­dziennej egzystencji. Dobry tutor to wy­chowawca, który umie pokazać sens życia, zrozumieć drugiego człowieka, towarzy­szyć mu w chwilach radości i smutku oraz wesprzeć w trudnościach. Zadaniem wy­chowawcy jest przekonanie podopieczne­go, że jego naturalne potrzeby: przynależ­ności, akceptacji, zrozumienia, miłości, szacunku czy samorealizacji, mogą być zaspokojone.

Wstępem do tutoringu jest poznanie ucznia, zbudowanie z nim odpowiednich relacji, zidentyfikowanie potrzeb i po­tencjału. W oparciu o tę wiedzę można wspólnie wyznaczyć cele i zaplanować działania zmierzające do ich osiągnięcia. Rozsądnie opracowane plany mobilizu­ją do zaangażowania, obejmującego od­powiednią motywację wewnętrzną. Po­zwala ona wzniecać takie pokłady energii, dzięki którym jednostka pragnie podejmo­wać określone działania ze względu na ich atrakcyjność. Tutoring kończy się podsu­mowaniem efektów pracy przez uczest­ników procesu.

Praca metodą tutoringu opiera się na nieustannym budowaniu relacji oraz do­skonaleniu sposobów komunikowania się. Częsta wymiana myśli powoduje, że tutoring jest elastyczną i skuteczną me­todą pracy szczególnie z młodzieżą za­grożoną wykluczeniem społecznym. Dla takich osób tutor jest często jedynym czło­wiekiem, który – poprzez bezpośrednie świadectwo własnego życia – wpływa na zachowania i decyzje. Dlatego też pierw­szą i fundamentalną cechą każdego tutora powinna być empatia – zdolność współ­odczuwania z jednoczesną umiejętnością poznawania odczuć, rozumienia sposobu myślenia i interpretowania sytuacji, w któ­rych znajduje się wychowanek.

O skuteczności tutoringu decyduje też bliskość. Przejawia się ona nie tylko w przebywaniu z drugim człowiekiem, ale przede wszystkim w „byciu dla niego”. Czas, jaki tutor spędza z konkretną oso­bą, musi być tylko i wyłącznie jej przezna­czony. Dla zbudowania atmosfery bliskości ważne jest też dotrzymywanie tajemnic, szczególnie jeśli pracujemy z osobami borykającymi się z różnymi problemami, w tym np. brakiem akceptacji.

Osiągnięcie celów tutoringu zależy również od stałości i systematyczności relacji – tylko w ten sposób można prze­konać ucznia, że w życiu istnieją pewne, niezmienne uwarunkowania, zasady oraz wartości, których należy przestrzegać.

Tutor nie może pełnić wyłącznie roli nauczyciela czy przewodnika. Wychowa­nek uczestniczy przecież w spotkaniach z konkretnym człowiekiem i byłoby do­brze, gdyby on również był gotów się otworzyć i przedstawić własne poglądy.

Tutoring nie jest metodą łatwą w reali­zacji ze względu na swój osobisty wymiar. Między tutorem a wychowankiem tworzą się skomplikowane, często kruche relacje. Ta metoda, oparta na życzliwym wysłu­chaniu, szacunku i zrozumieniu drugiej osoby, przynosi jednak niesamowite efekty w pracy z uczniami.