Erasmus – co przyniesie szkołom?


W programie Erasmus na lata 2021–2027 wiele modyfikacji dotyczy sektora Edukacja szkolna. Co czeka szkoły chcące kontynuować współpracę międzynarodową? Jak będzie wyglądała organizacja mobilności uczniów i jaką rolę odegra w niej akredytacja?

Zasadnicza zmiana spotka placówki, które mają już doświadczenie w projektach Współpracy szkół (KA229). W nowym Erasmusie nie znajdziemy ich bowiem w takiej formie, do jakiej przyzwyczaił nas Erasmus+. Nie oznacza to jednak, że współpraca międzynarodowa nie będzie w ogóle możliwa. Wszystkie typy działań, które szkoły mogły dotychczas realizować w ramach Akcji 1. (KA1) i Akcji 2. (KA2), tj. kursy i szkolenia metodyczne dla nauczycieli, wymianę dobrych praktyk czy krótko- i długoterminowe wymiany uczniowskie, w nowym Erasmusie znajdą się w Akcji 1. Szkoła chcąca wysyłać uczniów na zagraniczne mobilności powinna zatem zainteresować się przede wszystkim nowymi zasadami wnioskowania w ramach Akcji 1., a nie, jak było do tej pory – Akcji 2.

Bilet wstępu

Chcąc ułatwić instytucjom możliwość korzystania z oferty Erasmusa w trzech sektorach: Edukacja szkolna, Kształcenie i szkolenia zawodowe oraz Edukacja dorosłych, Komisja Europejska wprowadziła akredytację – mechanizm, który ma ułatwić beneficjentom procedurę wnioskowania o środki w Akcji 1. [o akredytacji piszemy również w „Przewodniku po nowym Erasmusie”, s. 12; zob. też „EdA” nr 2/2020, s. 16 „Czekają nas zmiany” – przyp. red.].

Przyznanie akredytacji jest gwarancją regularnego otrzymywania dofinansowania na działania związane z mobilnością, jeśli ich realizacja będzie przebiegała bez zastrzeżeń. W celu uzyskania tego swoistego biletu wstępu wnioskodawca powinien opisać we wniosku o akredytację dotychczasowe doświadczenie w obszarze, w którym się stara o dofinansowanie (doświadczenie w udziale w programie Erasmus+ nie jest jednak wymagane) oraz przedstawić tak zwany Plan Erasmusa (ang. Erasmus Plan), zawierający długofalową strategię rozwoju instytucji/szkoły w kontekście międzynarodowym, a także cele do zrealizowania w wybranym okresie (od dwóch do pięciu lat). Cele te będą wiązały się z działaniami możliwymi do wdrożenia w ramach środków z programu Erasmus. Szkoły mają więc do wyboru: szkolenia i kursy metodyczne dla kadry, mobilności edukacyjne uczniów (krótko- i długoterminowe), mobilności edukacyjne dla nauczycieli oparte
na wymianie dobrych praktyk, wyjazdy typu job shadowing czy teaching assignment abroad. Wszystko, co do tej pory można było realizować w odrębnych typach projektów, w tej chwili ma stanowić spójną drogę do rozwoju międzynarodowego placówki.

Nowością jest także to, że na etapie wniosku akredytacyjnego nie trzeba wskazywać szkoły partnerskiej. Idea akredytacji polega bowiem również na stworzeniu swoistej sieci akredytowanych szkół, które będą mogły (dzięki stałemu finansowaniu) łatwo nawiązywać współpracę, bez konieczności corocznego udziału w konkursach grantowych i wspólnego tworzenia projektów.

Współpraca wirtualna i międzyinstytucjonalna

Fakt, że w nowym Erasmusie nie pojawią się już projekty Współpracy szkół oznacza, że inicjatywy międzyszkolne będzie można realizować głównie w ramach współpracy wirtualnej, co doskonale umożliwia eTwinning. Program ten oferuje narzędzia ułatwiające zarządzanie projektem i jego wdrażanie, a jego internetowa platforma, do której dostęp mają jedynie zweryfikowani nauczyciele, pozwala współpracować ze szkołami z całej Europy. Wirtualne projekty Współpracy szkół prowadzone w programie eTwinning można uzupełnić rzeczywistymi mobilnościami realizowanymi w ramach Erasmusa.

Od 2021 r. szkoły będą także uprawnionymi wnioskodawcami w projektach Akcji 2. Erasmusa. Będą one polegać na międzynarodowej współpracy instytucjonalnej, nakierowanej na wypracowywanie rezultatów pracy intelektualnej, oraz na realizacji działań o mniejszej skali i w krótszym okresie. W obu typach projektów szkoła może być zarówno koordynatorem projektu, jak i członkiem konsorcjum